Veertien jaar geleden werden Maartje en Wietse ouders van een tweeling. Hun dochters Fleur en Eline overleden echter kort na elkaar, slechts enkele maanden na hun geboorte. Wat begon met twee gezonde baby’s, veranderde in korte tijd in een reeks van reanimaties, onderzoeken en uitvaarten.
Wietse vindt dochter Fleur levenloos in haar bedje
Op 7 juni ging Wietse zoals iedere ochtend nog even naar de kamer van zijn dochters voordat hij naar zijn werk vertrok. Daar vond hij Fleur bleek in haar bedje. Haar bed lag onder de melk die ze had uitgespuugd. “Ik had gelijk heel sterk het gevoel van … ze is overleden.”
Hij belde 112 en begon zijn dochter op de commode te reanimeren. Binnen een kwartier was het huis gevuld met hulpverleners, die de reanimatie overnamen. Toen zij moesten stoppen, drong tot de ouders door dat Fleur was overleden. Naast haar werd Eline op datzelfde moment vrolijk wakker. “Dat contrast kon niet groter,” vertelt Wietse. Een halfuur later gaf Maartje hun andere dochter beneden de fles.
In de dagen daarna moesten de ouders een uitvaart regelen, terwijl er ook onderzoek werd gedaan naar de dood van Fleur. Ze moesten keuzes maken over begraven of cremeren en muziek, vragen waar ze nooit eerder over hadden nagedacht. Fleur werd voor een autopsie naar het mortuarium gebracht. Ook bleek later dat een politieagent in huis de kamer van de meisjes in de gaten hield, omdat aanvankelijk rekening werd gehouden met de mogelijkheid van kwade opzet.
Ook tweelingzus Eline overlijdt een maand later
Bijna een maand later herhaalde het scenario zich. Toen Wietse de kamer van Eline binnenkwam voordat hij naar zijn werk ging, lag ook zij levenloos in haar bed. “Ik moest weer 112 bellen, weer reanimeren, weer alle mensen in huis, weer de chaos en stress.” Voor de tweede keer moesten Maartje en Wietse naar dezelfde bloemist. Voor Fleur kozen ze roze gerbera’s, voor Eline rode rozen. Toen de bloemiste vroeg of ze enkele weken eerder niet al bloemen voor hun dochter hadden uitgezocht, antwoordde Wietse: “Dat klopt, dit is voor onze andere dochter. Voor haar zusje.”
Medisch onderzoek wijst op mogelijke oorzaak van overlijden
Na de twee overlijdens ondergingen Maartje en Wietse verschillende onderzoeken. Uit de autopsies bleek dat bij beide meisjes twee kleine organen boven op de bijnieren nauwelijks ontwikkeld waren. Dat komt bij baby’s vrijwel nooit voor. Volgens de artsen was dit waarschijnlijk de oorzaak, al kon dat niet met zekerheid worden vastgesteld. Mogelijk droeg iemand in de familie een DNA-afwijking die bij volwassenen geen problemen geeft, maar bij een kind wel gevolgen kan hebben.
Later kregen Maartje en Wietse een zoon, Tim. Vanwege hun medische voorgeschiedenis werd hij direct na zijn geboorte onderzocht in het kinderziekenhuis. Daaruit bleek dat hij volledig gezond was. Voor zijn komst hadden de ouders opnieuw een ICSI-traject doorlopen. “Als je twee kinderen verloren hebt, is het heel spannend om weer een zwangerschap aan te gaan,” zegt Wietse. “We zijn heel dankbaar dat we Tim hebben gekregen en dat hij gezond is.”
Wietse schrijft boek ‘Streep hun naam niet door’ ter herinnering aan dochters
Tijdens een vakantie vroeg Tim hoe zijn zusjes waren. Die vraag bracht Wietse ertoe zijn herinneringen aan Fleur en Eline op papier te zetten. Het eerste A4’tje groeide uit tot een boek, aanvankelijk bedoeld voor de familie. Nadat lotgenoten hem aanspoorden het verhaal te publiceren, verscheen het als ‘Streep hun naam niet door’.
Wietse beschrijft het boek niet als een verhaal dat alleen over rouw gaat, maar als een herinnering aan zijn dochters. Zijn boodschap is dat hun namen en hun plek in het gezin behouden mogen blijven, terwijl het leven toch verdergaat: “Durf weer te leven. Durf vooruit te kijken. De mooie dingen in het leven weer te zien, want geloof ons, die zijn er echt.” Het boek is inmiddels verkrijgbaar.
