Elke Sommer is op 85-jarige leeftijd overleden. De Duitse actrice werd in de jaren 60 gelanceerd als het ‘Duitse antwoord op Brigitte Bardot’, maar haar vroege successen in Hollywood leidden niet tot een blijvende roem die in de buurt kwam van die van de Franse filmster.
Sommer werd tijdens de oorlog in Berlijn geboren als Elke Schletz, de dochter van een lutherse dominee. Eind jaren 50 werd ze tijdens een missverkiezing in Toscane ontdekt door de Italiaanse regisseur Vittorio De Sica. Daarna volgden filmrollen in Italië, Duitsland, Spanje en Frankrijk.
Als twintiger speelde ze tegenover gevestigde namen als Paul Newman, Dean Martin, Michael York en Peter Sellers. Haar uiterlijk bepaalde lange tijd de rollen die ze kreeg: vaak was ze de bevallige Europese schone, de blonde seksbom of de kokette verleidster. Filmsite IMDb omschreef haar als ‘een Teutoonse verleidster met kenmerkende pruillippen, hoge jukbeenderen en extreem getoupeerd kapsel’.
De overstap naar Hollywood begon in 1961 met het Britse kluchtige Don’t Bother to Knock. Kort daarna maakte ze haar Amerikaanse debuut in The Prize, naast Paul Newman. Voor die rol kreeg ze een Golden Globe voor beste nieuwkomer. De Telegraaf sprak destijds over een bliksemcarrière, van armlastig au-pair in Londen naar filmingénue, maar stelde ook dat Sommer het vooral van haar uiterlijk moest hebben.
In de pers werd ze geregeld vergeleken met hoogblonde actrices als Kim Novak en Anita Ekberg. Voor de Pink Panther-film A Shot in the Dark nam ze een rol over waarvoor eerder Sophia Loren en Romy Schneider in beeld waren geweest. Tegenover Peter Sellers’ onnozele inspecteur Clouseau speelde Sommer de rol van een vrouw die onterecht van moord wordt verdacht. Een bekende scène toont hoe de twee na een bezoek aan een naaktstrand vast komen te zitten in het verkeer.
Sommer probeerde intussen ook serieuzere rollen te spelen. The Oscar uit 1966, een film over de belangrijkste filmprijs, werd echter als te camp beoordeeld. Daarna bleef ze vooral gevraagd voor lichtere en komische producties, waaronder enkele Britse Carry On-films en Boy, Did I Get a Wrong Number! met Bob Hope.
Vanaf de jaren 70 werden haar rollen minder memorabel. Ze verscheen als gast in televisieseries als Love Boat en St. Elsewhere en werkte steeds vaker opnieuw in Europese producties. Daarnaast ontwikkelde ze zich tot zangeres en schilder.
Sommer overleed aan hartfalen in haar huis in Bel Air bij Los Angeles, enkele maanden na de dood van haar man Wolf Walther. Met hem was ze sinds 1993 getrouwd.
Terugkijkend zei Sommer dat ze een prachtige carrière had gehad, waarin ‘ik van alles heb gespeeld, van hoer tot non’. Ze vond bovendien dat ze zich als actrice had ontwikkeld: ‘Ik ben best goed geworden, door mijn toneelwerk, door mijn werk serieus te nemen en door gewoon lang genoeg te leven.’
